Kim Nowak - My

Minęło ponad 11 lat od wydania poprzedniej płyty grupy zatytułowanej „Wilk”. Jak mówi Bartek ‘Fisz’ Waglewski, jej odbiór nie był zbyt dobry, co było jedną z przyczyn odłożenia projektu – wówczas grającego jako trio – na inne czasy. Teraz grupa wróciła jako kwartet – na bas dołączył ‘kolega z podwórka’ Staszek Wróbel, który współpracował wcześniej z braćmi Waglewskimi przy nagrywaniu jednej zpłyt projektu Tworzywo. Tym razem odciążył także wspomnianego Fisza z gry na basie, dzięki czemu ten mógł skupić się tylko na kwestiach liryczno-wokalnych. I od pierwszych dźwięków słychać, że „My” to płyta kolektywna, ponownie utkana z wpływów młodości wszystkich muzyków – osadzona w latach 80 i 90.

Już przez otwierający album numer tytułowy przeziewa nostalgia za dawnymi czasami. Z kolei w znanym z singla utworze „Łysy z Fify”, Fisz rozlicza się z utraconą miłością do piłki nożnej. Tekst powstał po mistrzostwach świata w Katarze i jest swoistym protest songiem wobec także bieżącej rzeczywistości piłkarskiej na politycznym, społecznym i kulturowym tle. Swoją drogą – muzycznie numer przypomina nieco dokonania The Stubs. Zaś „Bohaterzy” to swoista oda do ursynowskiego blokowiska, na którym wychowało się trzech członków Kim Nowak. Jest też odnośnik do czasów hardcore’owych w osiemdziesięciosekundowym kawałku „Ludzie w biegu”, który przypomina nieco dokonania Dezertera. Podobny charakter mają „Dzikie gęsi”, choć tu słychać bardziej melodyjną odmianę punka. Z kolei w „Lajonelu” śmiało pobrzmiewają echa post-punka, który opatrzony zabawno-ironicznym tekstem Fisza, jawi się tu jako swoisty smaczek. Kapitalnie natomiast wypada „Piasek” z uniwersalnym tekstem, naznaczony powtarzalną frazą: Nie dostrzegamy zmian. Jeszcze jeden ukłon w stronę lat 80, to utwór „Sól”, który dość zaskakująco odwołuje się do twórczości… Lady Pank. Jest to zarazem jeden z najbardziej przejmujących kawałków na płycie. Do bardziej pierwotnych brzmień zespół wraca w „Garażowym psie”, który już - nomen omen - tytułem sugeruje charakter muzyczny. Zaskakuje za to „Pra świat”, który podlany jest pulsem godnym wczesnych The Police, a który przenosi się także na „Wiatr ze wschodu” - lirycznie odwołującym się do bieżących kwestii polityczno-społecznych. Ale największe wrażenie na płycie robi utwór „Apetyt”. Muzycznie osadzony trochę w nowej fali, niesie najbardziej poruszający tekst Fisza z powracającym, dość pokrzepiającym wersem – Piękno ma wielką siłę. Na koniec słodko-gorzkie wyznanie miłości w dość spokojnym (piękne partie altówki autorstwa Anny Prokopczuk-Kwapniewskiej) „Echu” oraz domykająca całość „Słodycz”.

„My” to płyta z jednej strony dość frywolna, a z drugiej nostalgiczna, może nawet momentami boomerska. Słychać na niej jednak świadomość muzyków oraz wypracowaną latami na różnych polach jakość. Miejmy nadzieję, że tym razem utrzyma ona Kim Nowak w dłuższej aktywności.

MACIEJ MAJEWSKI