Buzzcocks

MM: Zastanawia mnie tytuł płyty „Attitude Adjustment”, bo nie sądzę, żeby Buzzcocks musieli się kiedykolwiek do czegoś dostosowywać. Jak zatem należy go rozumieć?

SD: W ten sposób, że na płycie są różnego rodzaju piosenki. Pierwsze brzmią tak, jakbyś się spodziewał po Buzzcocks, ale potem jest kilka różnych zmian. Jest jedna utrzymana w stylu Motown, czy też ballada na końcu. Myślałem więc przede wszystkim muzycznie o „Attitude Adjustment”. Nie jest to tak ekstremalne, jak się spodziewałem, ale taka była pierwotna idea. Poza tym z takim składem to była także zabawa. Nie ma Pete'a (Shelleya, jednego z założycieli zespołu, który zmarł w 2018 r. – przyp. MM) i innych członków, którzy zakładali ten zespół… Kiedy tworzyłem ten album, nie zdawałem sobie sprawy, o czym on tak naprawdę jest. To tak jak malarz, który zaczyna malować i nagle powstaje obraz. I zdaję sobie sprawę, że ta płyta jest całkiem społeczna, prawie jak nowa powieść Charlesa Dickensa, czy coś takiego. Zaczyna się od „Queen Of The Scene”, która jest o tych wszystkich reality shows. O ludziach biorących udział w tych wszystkich Big Brotherach i innych programach, w których o coś walczą i tak dalej. Oni wszyscy są trochę szaleni i dlatego ta piosenka też taka jest. Potem jest „Heavy Streets”o tym, że masz telefon i nagle ktoś ci go kradnie, a przy okazji czasem i zabija… To się dzieje wszędzie, prawda? W Londynie około 600 razy tygodniowo są kradzione telefony… Uznałem to za temat do podjęcia. Nie brakuje też tych wszystkich rzeczy związanych z wojną w „All Gone To War”… Ukraina, Rosja, Gaza oraz Nigeria, gdzie giną niewinni ludzie… A na końcu płyty jest „The Greatest Of Them All” o dziewczynie, która mieszkała pod drzwiami, bo była bezdomna i w końcu umarła pod tymi drzwiami. Śpiewam jednak, że jest najwspanialsza z wszystkich i żeby się nie martwiła, bo w końcu się z tego wydostanie. Rozgadałem się za bardzo…

MM: Nie, bardzo dziękuję. Spróbuję się do tego odnieść. Wspomniałeś o Motown, która powstała pod koniec lat 50-tych. Czy muzyka wywodząca się z tej wytwórni była w jakimś stopniu ścieżką dźwiękową Twojego dzieciństwa?

SD: Tak, to zaczęło się w międzyczasie. Znałem takie rzeczy jak Little Richard z lat 50-tych, a potem w latach 60-tych usłyszałem Chucka Berry’ego oraz oczywiście Elvisa. Reszta to już muzyka z okresu Swingującego Londynu - The Beatles, The Rolling Stones, The Kinks, The Who, czy Bob Dylan, więc dorastałem z tym wszystkim. No, a potem mieliśmy rzeczy z lat 70-tych - The Stooges, i MC5. A Motown to dla mnie przede wszystkim soul. W ogóle przez ostatnie 20 lat, kiedy graliśmy w Detroit (miasto, w którym założono wytwórnię Motown – przyp. MM), zawsze chciałem odwiedzić muzeum Motown. Natomiast nasze koncerty zawsze wypadały w tym mieście w niedzielę lub w poniedziałek, więc muzeum było zamknięte! (śmiech). I dopiero niedawno udało mi się je wreszcie odwiedzić, bo graliśmy w inny dzień (śmiech). Wspaniałe miejsce! Kiedy stamtąd wyszedłem, miałem w głowie muzykę z Motown. Próbowałem więc zrobić rzecz trochę awangardową i połączyć zgrzytliwe brzmienia Buzzcocks z rytmiką gitar Motown. Po prostu pozwoliliśmy, żeby te dźwięki i gitary poszły swoimi torami. Potem dołożyłem jeszcze dużo reverbu, co słychać dość wyraźnie.

MM: Opowiedziałeś o dziewczynie z „The Greatest Of Them All”, a kim jest ta z „Tear Of A Golden Girl”?

SD: To też jest kompletna historia. Widziałem w wiadomościach albo przeczytałem kilka lat temu o dziewczynie, która była bardzo bogata i mieszkała w wielkim domu, w którym jeden z pokojów był przeznaczony tylko do przygotowywania cracku i ćpania go. Pomyślałem, że to ironia, że są ludzie, którzy mają miliony, mieszkają w tych wielkich posiadłościach i mają w nich pokoje do ćpania… Ona oczywiście umarła, a ja pomyślałem, że jest jakiś rodzaj moralnego, czy dziwnego przekonania, że masz wszystko, ale tak naprawdę nie masz niczego, bo w tym całym przepychu znajdujesz przestrzeń, aby się z tego wyrwać.

MM: A „Poetic Machine Gun”?

SD: W świecie słów nie ma dużo komunikacji. Mam na myśli to, że rządy na całym świecie i w ogóle ludzie komunikują się przez Internet, komentują w straszny sposób innych. Ta piosenka działa na wielu poziomach. Dotyczy związków, polityków, ludzie współpracujących ze sobą. W dzisiejszych czasach, jeżeli ludzie się nie zgadzają z Tobą, to chcą Cię odstrzelić, a nie próbować zrozumieć.

MM: Chciałem Cię też zapytać o to dwuczęściowe interludium „One Of The Universe”. Do czego się odnosi, bowiem tytuł brzmi dość narcystycznie?

SD: Na pewno nie traktuje o mnie – tego możesz być pewien (śmiech). Pomyślałem, że wezmę fragmenty piosenki pod takim tytułem, którą początkowo mieliśmy i podzielę ją na dwie mniejsze. Miniaturowe wręcz. Zauważ, że pierwsza część przygotowuje na „All Gone To War”, a druga występuje po niej. A odnosi się do tego, że każdy z nas jest jedyny w swoim rodzaju w całym wszechświecie. Nie jest to więc narcystyczne, tylko przypomina o czymś wyjątkowym – o nas samych.

MM: Czemu w „Jesus At The Wheel” powtarzasz te słowa w kółko jak mantrę?

SD: Uznałem, że skoro mamy piosenkę o bezdomnych, o reality shows, czy o wojnie, to trzeba też wspomnieć o religii. Często myślę o chrześcijaństwie i o moralności chrześcijańskiej, która upada pod wpływem tego, co dzieje się w kościele. Natomiast ta powtarzana fraza kojarzy mi się z tymi wszystkimi mówcami z Hyde Parku, gdzie codziennie możesz usłyszeć od nich o tym, że koniec świata jest blisko i tak dalej.

MM: Dobrze, odłóżmy temat „Attitude Adjustment” na bok. Jak zmieniła się dynamika w zespole po śmieci Pete’a? Napisałeś po jego odejściu płytę „Sonics In The Soul”. Pozostajesz jedynym członkiem w składzie, który pamięta początki Buzzcocks.

SD: Podobała mi się praca nad „Sonics In The Soul”. Była trochę inna, niż ta płyta. Zmarł Pete, przyszła pandemia, a ja zastanawiałem się, co robić dalej. Zwłaszcza, że mieliśmy czas, bo nie można było koncertować. Nie chciałem robić czegoś w stylu składanki najlepszych hitów. Uznałem, że musimy się trzymać swojego kursu. Pete pracował do ostatniej chwili, nawet kiedy był osłabiony. I masz rację – po jego śmierci zmieniła się dynamika w zespole. Wcześniej pisaliśmy piosenki razem, przewalaliśmy się pomysłami. W przypadku „Sonics In The Soul” chciałem to zrobić inaczej. Nie można nagrywać w kółko tego samego. Każdy album powinien zawsze być niespodzianką. Kiedy znasz formułę... Nie chcę nagrywać płyt, gdzie masz dwie piosenki wyróżniające się, a reszta jest taka sama, jak zwykle. Chciałem tego uniknąć, zarówno w przypadku „Sonics In The Soul”, jak i właśnie „Attitude Adjustment”. To musi być jak książka. Nie możesz przeczytać tylko pierwszej strony i na tej podstawie ocenić książkę - musisz przeczytać ją w całości. I podobnie jest z płytami. Tak jak w starych czasach, kiedy słuchałem albumu w latach 70-tych, to było jak pełen stół jedzenia, a nie tylko kilka kęsów.

MM: W działalności Buzzcocks było kilka przerw. Znam powody tych z końca lat 70-tych i z początku lat 90-tych. Ale była też przerwa pomiędzy 2006 i 2014 rokiem. W tym okresie nie nagrywaliście, tudzież nie wydawaliście żadnych płyt. Z czego to wynikało?

SD: Zrobiliśmy wtedy wiele trasa koncertowych na całym świecie. Objazd całości zajmował nawet 3 lata. Kolejny powodem było to, że Pete był zbyt leniwy, by napisać coś nowego. Mam gdzieś kasety z początku lat dwutysięcznych z demówkami piosenek Buzzcocks. Co roku mówiłem, że musimy coś nagrać. A Pete się wypierał, twierdząc, że nie ma nic nowego.

Graliśmy więc głównie koncerty, choć dziś wiem, że powinniśmy wtedy także nagrywać dla higieny zespołu. Z „Attitude Adjustment” było tak, że wróciliśmy z trasy w listopadzie, w styczniu zacząłem pisać, w lutym weszliśmy do studia, by wszystko nagrać, a dzień później pojechaliśmy w sześciotygodniową trasę do Stanów. Potem tylko dopieszczaliśmy ten materiał. I tak samo powinniśmy działać na początku lat 2000.

MM: Skoro mowa o koncertach – graliście jedną z ostatnich tras Nirvany w 1994 roku i potem w 2003 roku pojechaliście w trasę z Pearl Jam. Jak je zapamiętałeś?

SD: Graliśmy w Bostonie, promując „Trade Test Transmissions” (czwartą płytę Buzzcocks, wydaną w 1993 r. – przyp. MM), a na scenie mieliśmy telewizory, na których wyświetlaliśmy kolaże filmów i obrazów. Każdej nocy brałem statyw na mikrofon i niszczyłem sześć ekranów. Rozwaliłem ich setki (śmiech). A trzeba to było robić umiejętnie, tak by wywołać dym. Raz nawet poraził mnie prąd i prawie umarłem. Bywało tak, że rozbijałem szkło kineskopu i nic się nie działo… I właśnie w Bostonie zrobiłem taki rozpiedziel, poszedł dym, a ja zszedłem ze sceny i powiedziano mi, że członkowie Nirvany są tutaj. Wówczas byli oczywiście po wydaniu „Nevermind” i szykowali „In Utero”. Kurt Cobain powiedział, że uwielbia to, jak niszczę te telewizory. Zakumplowaliśmy się z nim, z Chrisem Novoselicem, Davem Grohlem i Patem Smearem. Zaproponowali nam wspólną trasę. Musieli tylko dokończyć album i nagrać coś dla telewizji (dwa koncerty dla MTV, w tym słynny koncert „MTV Unplugged” – przyp. MM). Pojechaliśmy więc z nimi dopiero w 1994 r. na ostatnią trasę, po zakończeniu której niedługo później Kurt się zastrzelił. Siedzieliśmy w ich tourbusie i wymienialiśmy doświadczenia. Kurt uwielbiał mój wokal, a ja przyznałem się, że palę 20 papierosów dziennie, by go uzyskać. W każdym razie trasa dobiegła końca, Nirvana miała zagrać w telewizji włoskiej i mieliśmy się spotkać później w Londynie.

MM: Nigdy później tam nie dotarli – w Rzymie Kurt przedawkował heroinę.

SB: I prosto stamtąd polecieli do Stanów, a niedługo później Kurt popełnił samobójstwo… Dla mnie to było surrealistyczne doświadczenie, bo trąbili o tym we wszystkich wiadomościach, a ja przecież spędziłem z nim ostatnie 2 tygodnie! To był wspaniały gość. Bardzo lubił Buzzcocks.

MM: A jak było z Pearl Jam?

SD: Podczas jednej z tras po Stanach poznałem Eddiego Veddera. Balowałem wtedy w pokojach hotelowych z przyjaciółmi. Ktoś nas poznał ze sobą. Potem z nim również się włóczyłem, chodziliśmy po sklepach z gitarami. Eddie wpadał na nasze koncerty… A potem po latach to on i Pearl Jam nas zaprosili na trasę. To było w 2003 roku. Oni też okazali się wielkimi fanami Buzzcocks. Mamy świadomość, że dla wielu zespołów byliśmy inspiracją. R.E.M, U2… Nawet Slash chwalił się jammowaniem z nami członkom Motley Crue (śmiech).

MM: W marcu zagracie trzykrotnie w Polsce.

SD: Tak i będziemy mieszali stare z nowym. „Attitude Adjustment” jest jeszcze dość świeży, więc nie będziemy grali zbyt wielu nowych numerów. Ale klasyki nie zabraknie!

BUZZCOCKS - 50th Anniversary

1.03.2026 / Kraków, Kwadrat

2.03.2026 / Warszawa, Proxima

4.03.2026 / Szczecin, Kosmos

Punkty sprzedaży: www.winiarybookings.pl, Going, Empik Bilety, Eventim, Ebilet, Ticketmaster