Chryja
Warszawskie klatki schodowe zamiast Kalifornii, kredyt zamiast złotego łańcucha i rapcore, który brzmi jak zbiorowy zgrzyt zębów trzydziestolatków zderzonych z rzeczywistością. Zespół CHRYJA nie szuka nadziei tam, gdzie jej nie ma i nie tłumaczy się z własnego wkurwu. Ich debiut trwa niecałe dwadzieścia minut, ale zostawia ślad dłużej niż niejeden „ważny” album. O buncie po godzinach, świecie przeżutym przez Internet i tajemniczym TV-Guyu, którego „nie ma”, rozmawiamy z zespołem, który nie boi się krzyczeć bez cenzury.
EM: Wasz debiutancki album trwa niecałe dwadzieścia minut.
C: Dwadzieścia minut zdecydowanie wystarczy. Wolimy zostawić słuchacza z niedosytem, niż zmęczyć go treścią.
EM: Ciekawe czy krótka forma albumu jest jednoznaczna z krótkim procesem nagrywania?
C: Samo nagrywanie płyty obyło się bez większych problemów - korzystanie z dobrodziejstw profesjonalnego studia nagraniowego ma swoje plusy. Niektóre z naszych kompozycji uległy delikatnym modyfikacjom przed nagraniem. No i wokalistę trzeba było dostarczać do studia, bo w międzyczasie złamał nogę.
EM: W waszych klipach przewija się tajemnicza postać z ekranem zamiast głowy… Podobno można spotkać ją na warszawskich murach.
C: O MNIE NIC— nic nie mów NIC O MN— —MNIE—
[sygnał utracony]
MNIE TU NIE MA nie—ma n i e m a
ŻADNEGO ż a d n e g o C Z Ł O W I E K A
—z——t—e—l—e—w—i—z—o—r—e—m—
N A G Ł O W I E
📺/// OBRAZ ZAMROŻONY POSTAĆ NIE ISTNIEJE BŁĄD: HUMAN_NOT_FOUND ///📺
EM: Sam ładunek Waszej muzyki jest bardzo chaotyczny. Trochę zabawnie, trochś strasznie. Oficjalnie deklarujecie rapcore, natomiast przesłanie jest mocno punkowe.
C: To w sumie dokładny obraz tego, jak wygląda nasza codzienność - raz śmiesznie, raz niepokojąco. Inspiracją było wszystko wokół, bo przy obecnym stanie świata trudno udawać, że nie ma o czym pisać. A jeśli komuś zabrzmi to punkowo, to znaczy, że chyba trafiliśmy.
EM: Nazwa zespołu też bardzo dobrze oddaje klimat Waszego grania.
C: Nazwę zespołu wymyślił Sampel, wokalista, choć początkowo nie wszyscy byli do niej przekonani. Zależało nam na tym, żeby rezonowała z nami wszystkimi i jednocześnie korespondowała z tworzonym przez nas materiałem. I chyba się udało.
EM: Dobrym przykładem tej korespondencji jest "Truchło". Dość zabawny numer, ale też odważny. W końcu dotyka tematu śmierci.
C: „Truchło” to dość zwięzły storytelling, pozostawiający sporo miejsca na interpretację. Opowiada o czymś piekielnie poważnym, a jednocześnie zawiera w sobie nutę groteskowości. Ta, na pozór prosta, historia zamknięta w kilku linijkach tekstu otwiera wiele dróg interpretacji, do czego serdecznie zachęcam.
EM: Jest też mocne "CHWDP".
C: Chłopcy, bo o nich mowa, osadzeni są w dystopijnym świecie, gdzie prawo zostało sprzedane, a nadużycia władzy są na porządku dziennym. Zbieżność imion i nazwisk CZYSTO PRZYPADKOWA.
EM: "Prosto w ryj" natomiast szydzi ze skaz ludzkich XXI wieku. Są influ, karierowicze i opowieść o zapleczu ich sztucznego życia. “PRB” to chyba kontynuacja.
C: Zdecydowanie taki był zamysł - "PRB" miało być traktowane jako sequel „Prosto w ryj”. Sampel, napędzony przebodźcowaniem od Instagrama, nie wytrzymał i napisał dwa mocne teksty obnażające wyidealizowane światy ludzi zatraconych w pogoni za sławą i bogactwem. Uchylę rąbka tajemnicy, że szykujemy już trzecią część…
EM: "Świat gdzie światło kamer zastąpiło słońce" chyba wiele mówi o kondycji pewnej części społeczeństwa i priorytetów. I o tym jak w dłuższej perspektywie Internet wpłynął na ludzi. A zaczęło się niewinnie, od selfiaków w lustrze na Naszą Klasę...
C: Dla nas, chłopów po trzydziestce, Internet był miejscem, gdzie mogliśmy się trochę schować przed rzeczywistością. Dziś ludzie muszą robić „detoksy cyfrowe” i leczyć poważne uzależnienia od smartfonów. Internet pochłania coraz większe połacie naszego życia i bynajmniej nie jest to cyberpunkowa wizja Mike’a Pondsmitha. Najgorsze jest to, że wszyscy jesteśmy w tym umoczeni. Właśnie, byłbym zapomniał, wpadajcie na naszego Instagrama!
EM: Dużo refleksji w Waszych zbuntowanych utworach. Obok wymienionych jest jeszcze "Bez złudzeń", który mówi o straconym życiu…
C: Tak jak „Truchło” opowiada o śmierci w niekoniecznie poważnym tonie, tak przy „Bez złudzeń” chcieliśmy, by atmosfera zrobiła się gęsta. Bohater tego numeru jest zawieszony w swoistym limbo - umarł, choć zachował świadomość. Co byśmy zrobili, gdyby dotknęło to kogoś z nas? A może dotknie, bo w końcu nie wiemy, co jest po tamtej stronie…
EM: Zaskakuje w całej tej kreacji "Kolor Zielony" kojarzony jako kolor nadziei, a tej chyba na próżno u Was szukać.
C: W filmie kolor ten symbolizuje niepokój i to głównie tym skojarzeniem się kierowaliśmy. Poza tym czemu próżno szukać nadziei? Poruszamy w tekstach trudne tematy, dzięki czemu mamy nadzieję, że więcej ludzi przejrzy na oczy.
EM: Czy w takim razie kolor zielony w tytule zapowiada cykl kolorów tytułujących przyszłe albumy?
C: Używając bardzo wygodnego zwrotu, odpowiem: “Nie potwierdzam, nie zaprzeczam”.
EM: Po tej dawce brutalnej rzeczywistości osadzonej w Waszym najnowszym albumie koniecznie wypada zapytać jaki przepis na wartościowe życie posiada Chryja?
C: Rób to, co kochasz, i nie dbaj o opinię innych, bo ta i tak zazwyczaj będzie nieprzychylna. Pielęgnuj relacje z tymi ludźmi, przy których czujesz się dobrze. Pij dużo wody i jedz pyszne jedzenie. No i „Kolor Zielony”, czyli chodź często do lasu i słuchaj Chryi.
