Michał Pepol

MM: Co było bezpośrednim impulsem do stworzenia tej płyty, bo wiem, że to Ty wyszedłeś z inicjatywą pierwszy i odezwałeś się do Kamila Sipowicza?

MP: Z 4 lata temu zrobiłem utwór „Ta noc jest do innych niepodobna”, który zresztą wisi na moim kanale YT jako demo. Puszczałem to różnym ludziom i większość z nich sugerowała, by zrobić więcej takich utworów. Wówczas wydawało mi się, że granie samej melodii bez słów jest totalnym kiczem. Kojarzyło mi się to z 2Cellos – takim popowym projektem na dwie wiolonczele. To jest coś, czego chciałem uniknąć. W związku z tym wydawało mi się, że nagrywanie piosenek Maanamu bez słów, bez głosu jest pozbawione sensu. Ktoś więc rzucił: a dlaczego nie użyć do tego wokali Kory? Zacząłem się nad tym zastanawiać i zajęło mi to dobre z pół roku, zanim zdecydowałem się odezwać do Kamila Sipowicza. Wówczas miałem już pierwsze pomysły aranżacyjne, więc pewna baza do działania była.

MM: Wiem, że otrzymałeś od niego pliki oraz taśmy studyjne. Czy archiwum Kory zostało zdigitalizowane?

MP: Nie wydaje mi się. Z taśmami problem był taki, że nie miałem ich na czym odtworzyć. Po wielu próbach dopiero udało mi się to zrobić w studiu Polskiego Radia. Tam zresztą praca też nie była łatwa, bo te taśmy się zatrzymywały. Trzeba było wielokrotnie je przewijać i odtwarzać ponownie. To nie były materiały złej jakości, chociaż mają ponad 25 lat i więcej. Natomiast się rozmagnesowują, mają różne naloty na sobie itd. Tak naprawdę to była końcówka ich zastosowania, więc tym bardziej się cieszę, że mogliśmy z nich z korzystać. Dlatego od razu to, co udało mi się z tych taśm wydobyć, starałem się digitalizować. Myślę, że potraktowanie w ten sposób całego archiwum Kory wymaga zapału, ogromu czasu, pieniędzy i cierpliwości.

MM: Grasz na szeregu instrumentów na tej płycie, w tym na instrumentach perkusyjnych. Nietypowo jak na wiolonczelistę.

MP: Tak, to były instrumenty perkusyjne, które sam sobie konstruowałem. Resztę też sam dogrywałem, korzystając z sampli oraz z oczywiście z plików z wokalami Kory. Był też preparowany fortepian, instrumenty elektroniczne.

MM: Przechodząc do zawartości płyty –„KCKM”, czyli „Kocham Cię Kochanie Moje” zapowiada niejako słowami Kory inny utwór - „Opium”. Jego fragment się pojawia pod koniec.

MP: To dlatego, że pierwotnie w zamyśle miał to być jeden utwór. Podzieliłem go, ponieważ, gdy skończyłem „KCKM”, to chciałem, by ta końcówka była takim bridgem z „Opium”. W żaden jednak sposób mi się to nie łączyło pozytywnie. Zależało mi, by „KCKM” było utworem jasnym, natomiast „Opium” chciało być mroczniejsze. Uznałem zatem, że najlepiej będzie, gdy je rozdzielę.

MM: Wiem, że Kora nie przepadała za „Kocham Cię Kochanie Moje”. Ty zaś użyłeś kilku różnych jej wokaliz, które pierwotnie nagrała do tego utworu.

MP: Są tam wokale Kory z różnych okresów. Zaśpiewane wolniej i delikatniej oraz zapis, gdy po prostu czyta ten tekst. A Kora rzeczywiście znielubiła ten utwór, bo był wielkim przebojem i po prostu za często go z Maanamem musieli grać na koncertach.

MM: Bit w „Słowie węża” brzmi natomiast jak maszynownia statku.

MP: Istotnie, choć to jest kilka dźwięków: bicie serca, dźwięk pedału fortepianu, silnik promu oraz dźwięk uderzeń w blachę, który nagrywałem w Bieszczadach. To wszystko połączyłem w jeden bit.

MM: A te fale, które słychać w „Szale w Kadyksie” też nagrywałeś sam?

MP: Tak, będąc na La Gomerze, nagrałem dźwięki Oceanu Atlantyckiego. Musiał być Atlantyk, skoro była mowa o mieście Kadyks, który nad Atlantykiem leży.

MM: Zastanowił mnie też dźwięk na początku „Oko-okO”, który przypomina trochę didgeridoo.

MP: To jest głos Kory! Zainspirowałem się kompozycją Alvina Luciera. On w utworze „I Am Sitting In A Room” odtwarzał w głośniku nagrany przez siebie tekst i to odtworzenie nagrywał. Potem tą nagraną ścieżkę odtwarzał z głośników i ponownie nagrywał. I tak 32 razy, aż doszedł do czystego noise’u, ponieważ każde kolejne odtworzenie niwelowało głos. Zrobiłem tak samo.

MM: I może dzięki temu ten utwór ma taki odrealniony charakter snu.

MP: Na tym też mi zależało. Nie chciałem, żeby ten album odstraszał, dlatego tak go poukładałem, żeby miał jak najbardziej przyswajalną formę. Stąd początek, który jest raczej łagodny i wprowadzający, potem są utwory, poszerzające nieco percepcję odbioru, a pod koniec wracamy do spokojniejszych form.

MM: Przypuszczam, że najwięcej ścieżek wokalnych Kory użyłeś przy najważniejszym utworze na płycie, czyli „Nirwanie Kory”?

MP: Tak, w tym utworze tych ścieżek jest kilkanaście, czy może nawet kilkadziesiąt. I tu też najwięcej wykorzystałem materiału z taśm, które otrzymałem od Kamila, bowiem na nich wokale były najlepszej jakości.

MM: Mówiłeś w jednym z wywiadów, że po drodze były problemy prawne, wynikające z uzyskania zgody na wykorzystanie głosu Kory.

MP: Owszem, długo oczekiwałem na decyzje, tudzież zgody na użycie tych wszystkich nagrań Kory. By móc wykorzystać te próbki, musiałem poprosić o pomoc mojego managera.

MM: Z kolei „Reggae Kory” to chyba najlepszy pomysł samplingu na tej płycie.

MP: Przyznaję, że na samplingu się nie znam. Po prostu się tym bawię.

MM: A jak było z jedynym utworem, czyli „Lulunia”, w którym pojawił się Twój głos? Ta chóralność czyni z niego właściwie gospel.

MP: Każdą ścieżkę wokalną nagrywałem osobno, aż powstał taki efekt chóru. Cieszyłem się, że mogę zaśpiewać z Korą.

MM: „Miasteczko Lalalaj” brzmi jak fragment muzyki dawnej. Zastanawiam się jednak, gdzie tu są instrumenty perkusyjne?

MP: Użyłem kamertonów, które zaliczyłem właśnie do grupy instrumentów perkusyjnych, bo brzmią trochę jak wibrafon. Każdy z nich wydaje inny dźwięk, który przypomina starą elektronikę. Nagrywałem je też osobno i każde dokładałem do nagrania osobno.

MM: „Leżę Cicho” to jest to demo, o którym wspomniałeś na początku? Brzmi niczym muzyka filmowa.

MP: Tak, to jest to pierwsze nagranie, które popełniłem, chociaż w wersji na płycie zostało nagrane profesjonalnie w studio. Jest tam fortepian, który jednak brzmi jak dzwon, są cykady i wiolonczela.

MM: Nagrałeś płytę, która praktycznie nie ma szans się zestarzeć. Poza tym myślę, że nadaje się do dalszego remiksowania.

MP: Dziękuję! Mam taką nadzieję. Wydaje mi się, że to nie tyle hołd, ile po prostu moje impresje połączone z wokalami Kory. Podszedłem do tego bardzo chirurgicznie. Ostatni utwór „Wszystko skończyło się” mimo smutnego tytułu, ma jednak w sobie jakąś nadzieję. I to z nią chciałbym zostawić słuchaczy. Na ostatnie partie głosu Kory nałożyłem efekt telefonu, bo chciałem, by brzmiało to jak głos z zaświatów. A na remiksy jestem otwarty. Natomiast nie chciałbym, żeby to było tylko dołożenie, czy zmienienie bitu, ale by przypominało to np. niezwykle rozbudowane remiksy Bjork. U niej z utworu remiksowanych powstają zupełnie nowe kawałki.

MM: Grasz już koncerty z tym materiałem. Czy jest na nich miejsce na improwizacje?

MP: Jak najbardziej. Wiolonczela mi na to pozwala i mogę popłynąć. Wokal Kory jest w tym jednak najważniejszy, ja jestem takim trochę przewodnikiem po tej muzyce.

MM: Co dalej masz w planach?

MP: Niebawem nagram płytę solową stricte wiolonczelową w różnych konfiguracjach i złożoną z muzyki różnych kompozytorów. W styczniu startuje mój minifestiwal „Dotykafonie” w Nowym Teatrze. Napisałem też muzykę towarzyszącą książce – to międzynarodowe wydawnictwo, bo zlecenie jest z Luksemburga. Poza tym mam mnóstwo nowych solowych pomysłów i chciałbym móc to wszystko zrealizować. Do tego oczywiście koncerty m.in. z Royal String Quartet. Sporo się dzieje i bardzo się cieszę, że mogę działać na tylu polach.