And Also The Trees - Mother-Of-Pearl-Moon

Jest taka grupa przedstawicieli alternatywnego rocka, którą przyjęło się określać mianem ‘rocka klimatycznego’. Chodzi tu rzecz jasna o nastrój jaki roztacza się, gdy tylko dany zespół zaczyna grać. Powolutku, poetycko, przy użyciu tradycyjnego, a czasami rustykalnego instrumentarium. Muzycy siedzą, w czarnych garniturach, a ilość zmarszczek i siwych włosów daje do zrozumienia ile w życiu już przeszli i wypili. Na czele zespołu zwykle stoi charyzmatyczny Mistrz Ceremonii, który głosem proroka i zmysłem poetyckim odziedziczonym po Leonardzie Cohenie oczarowuje zgromadzenie, śpiewając słowa miłości, śmierci, smutku, wiecznej nocy, apokalipsy.

Mówimy tu o zespołach takich jak Nick Cave & The Bad Seeds, Soulsavers, Tindersticks, Antony & The Johnsons, Madrugada, Tuxedomoon, Crime & The City Solution, a nawet The Legendary Pink Dots i Current 93. Do tej grupy należą także And Also The Trees, niestrudzona ekipa skazana na wieczną tułaczkę po nieutwardzonych ścieżkach niezależności i offowości. Wyrośli na fali pokolenia post-punka, w czym pomogła im przyjaźń z The Cure, ale po 4 albumach okazało się, że zespół braci Simona i Justina Jones zmierza w innym kierunku, niż ‘rock gotycki’, nowa fala. Ich płyty z lat 80 nijak mają się do tego, co zespół reprezentuje dziś i z czego słynie. Zamiast szokować, And Also The Trees oczarowują. A im dalej w las, tym drzewa stają się gęstsze, mroczniejsze, nieprzejednane; otaczają wędrowców urokiem zapachu kadzidła, światła świec, brzmienia organów, dark jazzu w klubie Blue Velvet, gdzie Frank Booth wznosi toast za Davida Lyncha. Grając w tym stylu And Also The Trees stali się lepsi, chociaż pogrzebali szanse na sukces komercyjny. Na szczęście nie przeszkadza im to wydawać płyt w dość regularnych odstępach czasu, cały czas szlifując rzemiosło i warsztat. Oni swój skok przez rekina już zaliczyli; teraz dbają o to, aby dostarczać swoim wiernym wielbicielom materiał na poziomie.

Ich najnowszy krążek "Mother-Of-Pearl Moon" to triumf. Łatwo zarzucić temu zespołowi, że raz po raz nagrywa tą samą płytę. Ich dwa ostatnie krążki uchodzą także za gorsze od innych, w szczególności mało przekonujący "The Bone Carver". Na pewno jakiś wpływ miał na to okres lockdownu, który każdy zespół przeżywał na swój sposób; aczkolwiek, geneza "Mother-Of-Pearl Moon" również sięga czasu samotności muzyków w zamkniętych domach. Słychać to w jej nastroju, statycznym, melancholijnym, niemal żałobnym; płyta jak tylko może unika większej dynamiki na rzecz nastroju, skupienia, melancholii i gry ciszą. Przypomina mi "Ghosteen" Cave’a.

W porównaniu do "The Bone Carver", "Mother-Of-Pearl Moon" jest powrotem do najwyższego poziomu, tego samego, którym zachwycali chociażby na "(Listen For) The Rag And Bone Man". Tamta płyta była bardziej dynamiczna, podniosła i triumfalna. "Mother-Of-Pearl Moon" to intymność spowiedzi, duchowe zacisze w blado oświetlonej samotni, gdzie narrator oprowadza nas po koszmarach sennych, widziadłach na jawie i nigdy do końca nie przegnanym strachu. Płyta brzmi spójnie, nie tylko jako zbiór numerów, lecz zamknięta historia, w której bierzemy udział na bieżąco. Nie chcę określać jej mianem koncepcyjnej; ale, bardzo ono tu pasuje.

"Mother-Of-Pearl Moon" to pozycja obowiązkowa dla tych, którzy lubią czarną poezję w rockowym wydaniu, podaną z pasją nawróconego grzesznika po wielu życiowych epizodach. To coś dla sympatyków solowej twórczości Dave’a Gahana, jak i Brendana Perry. Warto podkreślić, że ta płyta nie opiera się wyłącznie na śpiewie Simona; to co robią muzycy – pod dyrekcją Justina - przypomina to, co The Doors grali na „Riders of the Storm”, jak i Bohren & The Club of Gore w swoich doom-jazzowych przepowiedniach. To wspaniały, wyróżniający się na krążek od zespołu, który niestrudzenie gra swoje, bez oglądania się na innych i kalkulowania, ile to jeszcze potrwa.

JAKUB OŚLAK