JAD - Odwet

Krzysztof Grabowski (Dezerter): Wziąć to co najprostsze, najmocniejsze, najcelniejsze, najbrutalniejsze, najskoczniejsze, najagresywniejsze, wymieszać, dodać polskie teksty i wychodzi Jad. Młody zespół niemłodych ludzi przedstawił przepis na punkowy tort z trotylem zamiast świeczek. Nie zbaczają z raz obranej drogi, jedynie dokręcają śrubę jakości dźwięku swoich płyt. Jest to zespół pełny, nie wymagający żadnych korekt.

W tym ostatnim zdaniu zawiera się wszystko, co warto wiedzieć o tym zespole: ściśle określona stylistyka, konsekwentnie realizowana strona wizualna, wydestylowany konkret liryczny i wreszcie sprawność w operowaniu tymi elementami, na co zapewne niebagatelny wpływ ma duże doświadczenie tych czterech muzyków. Dzięki zaangażowaniu i konsekwentnemu budowaniu marki, zespół szybko stał się rozpoznawalny, przypieczętował to doskonale przyjętym albumem „Ból” a teraz spokojnie powraca z trzecią płytą. Pozornie nic się nie zmieniło – znowu mamy do czynienia z dziesięcioma krótkimi petardami w najlepszym, jadowo – punkowym stylu. Jednak, jeśli podłubać w tym wydawnictwie, dość szybko można zorientować się, że jest jednak ciut inaczej. I nie chodzi o zmiany stylistyczne. JAD pozostaje w tej materii nieprzejednany, to nadal ekstrakt wyciśnięty z klasycznych klisz jakimi są ikony polskiego punka. Pomijam ten wątek, bo dla każdego, kto choć raz zetknął się z Armią czy Dezerterem, sprawa jest oczywista. JAD nie zmienił kierunku, nie poszedł w stronę bardziej rozbudowanych aranżacji. To nadal młot na półgłówków, nadal odmieniany na wszystkie sposoby jest ten firmowy „ból istnienia”, z tym, że jest jeszcze bardziej „jadowo”, jeśli to w ogóle możliwe. Zespół wyprodukował swoją własną esencję, obdarł muzykę z każdego niepotrzebnego dźwięku, proponując utwory atawistycznie wręcz wściekłe, duszne, brutalne w tym zwierzęcym rzucaniu się na instrumenty, bliskie ciału jak pot i łzy. A jednocześnie cały czas – choć nie wiem, jak to robią – kurewsko chwytliwe, nie jakąś wydumaną melodyką, ale tym lepiącym się do uszu, mariażem esencjonalnej sekcji i jedynych w swoim rodzaju, gitarowych riffów. Dodajmy do tego fakt, że „Odwet” to najlepiej wyprodukowana płyta zespołu, idealnie równoważąca ciężar, wkurw, energię i czytelność, przy zachowaniu firmowego, dźwiękowego gruzu. Dodatkowo, tym razem zespół intensywniej niż zwykle przygląda się wolnym i średnim tempom, począwszy od motorycznej „Obrazy” z nienawistnym, mielącym zwolnieniem na koniec, przez sunące przy ziemi „Odwet”,

„Próżnię” (świetny gitarowy nojz w finale) i „Ubój rytualny” (ach, ta hammerhead’owa, beatowa motoryka…), aż po iście punkowo – apokaliptyczny finał w postaci numeru „Niepotrzebny”. Wydaje mi się, że JAD świetnie bawi się w tych dołujących numerach, bo takie aranże jeszcze bardziej podbijają maksymalnie pesymistyczny obraz, wyłaniający się z minimalistycznych komunikatów tekstowych. Żeby nie było, szybko też jest i tu ulubionymi kawałkami redaktora są „Pustka” i „Na kolanach”.

JAD nagrał materiał nie tyle esencjonalny i złożony z kolejnych bangerów, co w pewnym sensie graniczny, bo chyba z punkowego archetypu nie da się niczego lepszego wydestylować. Jestem ciekawy, jak te piosenki będą żreć na koncertach i co będzie się dalej z JADem działo. Doskonała płyta. W sam raz na czasy ostateczne.

AREK LERCH