Piosenki na nowy album The Dandy Warhols powstawały przez kilka lat. Ze zbioru, jaki znalazł się w zasobach lidera formacji - Coreya Taylora-Taylora - na "This Machine" trafiło 11 kompozycji. Niestety, jest to płyta bardzo nierówna i sprawia wrażenie, jakby zbudowana była z różnych elementów, które do siebie nie pasują. Większość piosenek brzmi, jakby była zaledwie w pośpiechu zapisanymi brudnopisami właściwych utworów.

Najlepsze wrażenie sprawiają dwie pierwsze kompozycje: rytmiczny, nowofalowy "Sad Vacation" (słychać tu dalekie echa "Go" nieco zapomnianego Tones On Tail) i "The Autumn Carnival", w którego powstawaniu udział wziął David J (ex-Bauhaus, Love & Rockets i wspomniane już Tones On Tail). Moje szczególne uznanie dla The Dandy Warhols należy się jednak zwłaszcza za przedostatnie na krążku "Don't Shoot She Cried", które z powodzeniem mogłoby się znaleźć na jednej z płyt Spiritualized, a także najlepsze na tym wydawnictwie, kończące album - "Slide". To przepiękna, monumentalna kompozycja, mająca swe korzenie w stylistyce shoegaze. Słychać tu echa twórczości takich grup jak Slowdive, Cocteau Twins czy Levitation.

Niestety, cztery udane kompozycje to za mało, aby pochwalić The Dandy Warhols za "This Machine". Jest to najgorsza płyta w dyskografii tej formacji.

Tracklista:

1. Sad Vacation
2. The Autumn Carnival
3. Enjoy Yourself
4. Alternative Power To The People
5. Well They're Gone
6. Rest Your Head
7. 16 Tons
8. I Am Free
9. SETI vs Wow! Signal
10. Don't Shoot She Cried
11. Slide